Szkoła wspinania Moniki Niedbalskiej i Pawła Kopty
Obozy i kursy skałkowe El Chorro Hiszpania, 
    zimowe kursy taternickie, kursy skałkowe jura krakowska, kursy wspinaczki górskiej Tatry - Dolomity

Program kursu

KURSY TATERNICKIE (GÓRSKIE) LETNIE

 

Program naszych kursów taternickich jest oparty na programie szkoleniowym Polskiego Związku Alpinizmu:

Zasady uczestnictwa:
Kurs taternicki przygotowuje do samodzielnego i bezpiecznego uprawiania wspinaczki w górach pozbawionych pokrywy śnieżnej. Ukończenie kursu i zdanie egzaminu uprawnia do otrzymania karty taternika.
Osoby niepełnoletnie mogą być szkolone po uzyskaniu pisemnej zgody podpisanej przez rodziców (prawnych opiekunów).
Forma zajęć: kurs składa się z wykładów, zajęć praktycznych i wspinaczek, zgodnie z załączonym wykazem. Program realizowany jest przynajmniej w połowie w Tatrach. Połowa zajęć wspinaczkowych może odbywać się w innym rejonie o charakterze wysokogórskim. Zajęcia z autoratownictwa mogą odbywać się w terenie skałkowym.
Czas trwania: kurs powinien obejmować przynajmniej 10 dni zajęć w terenie (w tym 9 dni wspinaczkowych).
Ilość szkolonych: na jednego instruktora do trzech osób.
Prowadzący: instruktorzy PZA – taternictwa i alpinizmu.
Absolwent otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnie z programem PZA, podpisane przez instruktora oraz kierownika kursu (jeśli kurs był organizowany przez klub lub szkołę wspinaczkową).
Warunkiem zaliczenia kursu jest opanowanie wymienionych w programie umiejętności praktycznych.
Treść zajęć
Tematy wykładów
1. Sprzęt i wyposażenie wspinacza: demonstracja i zapoznanie z działaniem całości sprzętu do wspinaczki letniej oraz innych elementów wyposażenia; zakres zastosowań, wady i zalety poszczególnych elementów.
2. Asekuracja:
– teoria asekuracji – różne rodzaje asekuracji, siły działające w układzie asekuracyjnym;
– obsługa przyrządów asekuracyjnych, zachowanie na stanowisku;
– stanowiska – budowa różnych typów stanowisk, stanowiska dolne, górne i pośrednie;
– prowadzenie wyciągu – taktyka prowadzenia wyciągu, prowadzenie jedno- i dwutorowe, łączność w zespole, specyfika prowadzenia w terenie kruchym, prowadzenie na trawersach, asekuracja w zejściu;
– asekuracja na lodowcach i specyfika wspinaczki zimowej (opcjonalnie) – uzmysłowienie odrębności i trudności działania w górach lodowcowych oraz w zimie.
3. Operacje linowe, autoratownictwo:
– zjazdy – budowa stanowisk zjazdowych, czynności przy wykonywaniu serii zjazdów, różne sposoby zjazdu i asekuracji w zjeździe, przejazd przez węzeł;
– wychodzenie po linie – różne metody wychodzenia, sytuacje wymagające wyjścia po linie, zasady poręczowania i poruszania się na poręczówkach;
– autoratownictwo w wypadkach związanych z odpadnięciem – nawiązanie kontaktu z poszkodowanym, metody uwalniania się asekurującego od ciężaru wiszącego partnera (przeniesienie ciężaru na stanowisko), sposoby dotarcia do poszkodowanego, metody opuszczania i zjazdu z rannym (w tym opuszczanie na związanych linach) oraz metody podciągania;
– udział w akcjach ratunkowych – zachowanie w sytuacji usłyszenia sygnału pomocy, zasady współpracy z pogotowiem górskim, zasady zachowania się w akcji z użyciem śmigłowca.
4. Taktyka:
– niebezpieczeństwa gór – z naciskiem na występujące latem, zachowanie się w sytuacjach awaryjnych związanych z załamaniami pogody;
– strategia i taktyka: planowanie sezonu wspinaczkowego, wybór celów i dróg; zaplanowanie drogi podejścia, wariantów drogi, wycofów, drogi powrotu; dobór partnera; dobór sprzętu, wyposażenia itp.
– biwakowanie – biwak planowany i nieplanowany, biwaki zimowe tylko w zakresie podstawowym;
5. Topografia i orientacja w terenie górskim:
– orientacja w górach – metody nawigacji w górach z wykorzystaniem mapy, kompasu i GPS;
– przewodniki i korzystanie z nich – główne typy przewodników, korzystanie ze schematów i opisów dróg ze szczególnym uwzględnieniem przewodnika WHP;
– topografia szczegółowa rejonu działania – piętra doliny, drogi podejść i zejść, przebieg ważniejszych dróg wspinaczkowych w ścianach i sposoby wycofania się z nich;
– najważniejsze rejony wspinaczkowe Tatr Polskich i Słowackich – ogólne omówienie ich charakterystyki z uwzględnieniem bazy noclegowej i szlaków turystycznych.
6. Etyka, przepisy:
– zasady etyczne obowiązujące w gronie ludzi gór – opcjonalnie;
– przepisy regulujące uprawianie taternictwa – przepisy TPN, TANAP, PZA;
Zajęcia praktyczne
1. Węzły i podawanie liny – podstawowe węzły wykorzystywane we wspinaniu, wiązanie się liną do uprzęży i bezpośrednio, podawanie i wybieranie liny. Asekuracja poprzez ciało.
2. Korzystanie z literatury, sporządzanie opisów dróg, szkiców, mapek, planów taktycznych.
3. Podstawy autoratownictwa, manipulowanie sprzętem:
– uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera;
– łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą);
– zwózka partnera w wysokim przyrządzie;
– wyciąganie partnera – przynajmniej jedną metodą (metoda U, flaszencug lub przeciwwaga).
4. Wbijanie i wybijanie haków.
Wspinaczki
Wymagane jest minimum 10 dni zajęć terenowych (w tym 9 dni wspinaczkowych),
w czasie których zrealizowane mają być następujące punkty programu:
– droga prowadząca granią – w tym fragmenty z asekuracją lotną;
– droga prowadząca kominem;
– droga prowadząca ścianą;
– schodzenie drogą wspinaczkową;
– minimum 3 drogi co najmniej 10 wyciągowe;
– drogi o trudnościach IV w skali UIAA oraz sprawne prowadzenie przez każdego z kursantów wyciągów o trudnościach co najmniej III w skali UIAA; w miarę możliwości zalecane drogi o wyższej klasie trudności;
– poznawanie wycofów ze ścian w terenie;
– wycofywanie się ze ściany serią zjazdów w ilości umożliwiającej przećwiczenie głównych metod zjazdu (przyrząd wysoki i niski); zalecany zjazd ze stanowiska samodzielnie skonstruowanego przez kursantów w oparciu o stałe punkty;
– wspinaczka na szczyt leżący poza otoczeniem doliny, w której odbywa się zasadnicza część szkolenia (z uwzględnieniem aspektów topograficznych);
– wspinaczki z zastosowaniem liny dwużyłowej;
– ćwiczenia autoratownictwa w terenie w zakresie j.w.
Opcjonalnie:
– wspinaczki techniką sztucznych ułatwień;
– biwakowanie w górach.
– wspinaczki nocą.